Welke auteurs?

Jean-Yves Le Gallou en Martin Sellner stelden hun ideeën op papier. Twee totaal verschillende personen.

Jean-Yves Le Gallou (1948) werd eerst lid van de toenmalige rechts-liberale partij van Valéry Giscard D’Estaing maar evolueerde via de Club de l’Horloge en het nieuw-rechtse GRECE naar het toenmalige Front National. Daar was hij één van de architecten van ‘La préférence nationale’ wat mee vorm gaf aan het ’50-puntenplan’ van Bruno Mégret waar hij nauw mee samenwerkte (1991) rond immigratie. Het zou in Vlaanderen mee de basis vormen van het ’70-puntenplan’ van het Vlaams Blok een jaartje later.

Le Gallou vertrekt met Mégret eind de jaren ’90 en speelt partijpolitiek geen grote rol meer. Momenteel is hij betrokken bij de partij van Eric Zémmour – die trouwens ook een boek rond remigratie schreef – en blijft de verhouding met het wat nu het Rassemblement National is geworden – slecht. Bij het overlijden van Jean-Marie Le Pen was hij de enige van de toenmalige dissidenten die niet in positieve zin getuigde bij de uitzendingen van de Franse publieke omroep.

Het voorwoord van zijn boek wordt verzorgd door Martin Sellner en dat is meteen de auteur van het tweede boek.

Sellner (1989) is geboren Oostenrijker en dat maakt het thema daar net gevoeliger. Hij wordt aanzien als een figuur van ‘alt right’, wat al eens verward wordt met nieuw-rechts. Op jonge leeftijd werd hij vooral bekend omwille van provocatorische stommiteiten – dat wordt bij iedere vermelding van zijn naam herhaald – maar heeft daar nu afstand van genomen en is hij een frontman van de identitaire beweging. Dat bezorgt hem aardig wat problemen om naar het buitenland te trekken.

Een uitzending van de Duitse openbare omroep ZDF waar de man op een ‘geheime’ conferentie concrete plannen hebben voorgesteld voor een remigratie van miljoenen eindigde met een sisser voor de openbare omroep: voor een rechtbank werd de stemmingmakerij door de pers verboden. Het belette niet dat bijvoorbeeld enkele leden van de CDU uit de partij werden gezet. De relatie met de AFD is ook niet goed.

Het zijn dus beiden moeilijke personen die gemeen hebben dat ze remigratie centraal zien voor de 21^e eeuw. De vraag is dan wel wat remigratie juist is.