Visies op remigratie

Enoch Powell, referentie in het remigratieverhaal

Laten we eens een thema bekijken dat bijzonder omstreden is: remigratie. En dat door twee auteurs uit een duidelijk ander deel van Europa: Frankrijk en Duitsland.

Maar waarom is het thema terug aan de agenda gekomen? We zijn ruim 10 jaar na de woorden van Angela Merkel ‘Wir schaffen das!’. Politiek Duitsland staat ondertussen bijna op zijn kop. In september bestaat de kans dat de AFD een deelstaat gaat besturen in één van de gebieden van de vroegere DDR. Dat was voor 2015 ondenkbaar. En uiteraard is recent wat er in de exclave van Spanje in Marokko, Ceuta, gebeurde. Het maakt dat er een beweging op gang aan het komen is die het thema remigratie aan de agenda wil krijgen.

De discussie

Europa bestond voor WO II vooral uit etnisch homogene staten. In veel landen waren er ‘historische’ minderheden met al dan niet bescherming. Eén notoire uitzondering was Algerije: dat land was ingedeeld in departementen net als Frankrijk. Het werd dus niet aanzien als een kolonie.

Dekolonisatie en gastarbeid zorgden voor een eerste stroom. En meteen voor discussie. De toespraak van Enoch Powell, toen schaduwsecretaris – en dus ministrabel – bij de Conservatieven voor defensie, met als titel ‘Rivers of Blood’ werd publiek gemaakt en betekende het einde van zijn carrière. Er zijn zo nog toespraken die publiek zijn geworden met gevolgen maar de beeldspraak naar een plunderingen door Oost-Gothen van het oude Rome waarmee een dame waar de man mee sprak ging te ver voor politiek Groot-Brittanië.

Dat belet niet dat eind de jaren ’60 er al reactie kwam van uit vakbondskringen op gastarbeid omdat dit werd gebruikt om de lonen te drukken. Voorbeelden hiervan zijn te vinden in onder meer Vlaanderen en Frankrijk (Marion Maréchal vermeldt dit ook in haar boek).

De beweging die momenteel – tot ergernis van de leidende bestuurders – actie voert is vooral rond figuren als Martin Sellner en ook Dries van Langenhove. Maar eerst de auteurs eens bekijken.