 |
| Eerst links beginnen |
‘Vergeet niet: eerst is er Frankrijk, vervolgens is er de
staat , en voor zover de belangen van die twee worden veilig gesteld, is het
recht’
Charles de Gaulle
Dit citaat is toegeschreven aan de toenmalige president van
Frankrijk bij de benoeming van Jean Foyer als minister.
Die volgorde is volgens Le Gallou – en hij niet alleen,
denken we maar aan een trits bewindsvoerders waaronder De Wever die de
prioriteit van de politiek eisten boven de Europese rechters – niet meer zo. En
dat is vooral het gevolg van de verglijding van het recht.
Le Gallou gaat terug in de tijd om te stellen dat Europa pas
na WO II te maken heeft met grootschalige migratie. Doorheen de eeuwen zijn er
migraties geweest maar dan vaak als gevolg van conflicten zoals
religieconflicten.
Vandaag staat Europa voor een demografisch probleem: de
bevolking loopt terug.
Le Gallou stelt dat de discussie rond remigratie al bezig is
van in de jaren ’70 maar eerder als ‘inversion migratoire’. In Frankrijk duikt
de term ‘remigratie’ op rond 2010 bij een degrowth ecologist. Die term kwam
samen met een term die momenteel in Frankrijk tot felle discussies leidt:
anti-blank racisme.
Le Gallou identificeert 5 groepen die in het
remigratiemateriaal passen: stopzetting van immigratie, terugzending van
illegalen en criminelen, intrekken van de verblijfsvergunning voor wie zich
niet kan onderhouden zonder steun te vragen, intrekking van de nationaliteit
voor personen met de dubbele nationaliteit die niet geassimileerd zijn of
vijandig tegenover onze samenleving en stimuleren van wie zich niet wil
assimeleren.
Met de ervaring die Le Gallou heeft is zijn boek eerder een
historische onderbouw waarom remigratie kan, mag en moet. Dat is een
fundamenteel verschil met Sellner maar daarover verder meer. Le Gallou wil het
debat opstarten. En dat is al moeilijk genoeg.
Recent nog was er op organisatie van de Zwitserse
Volkspartij een referendum om het bevolkingsaantal te limiteren en immigratie
aan banden te leggen. Dat leidde meteen tot een campagne waar Trump en ICE
bijgesleurd moesten worden om te beletten dat er een meerderheid ging komen. De
goedkeuring zou trouwens tot een verslechtering van de verstandhouding met de
EU hebben geleid.
Le Gallou verwerpt de gelijkenis met de natives in Amerika:
anders dan de beperkte bevolking daar is Europa dicht bevolkt. Hij wijst wel op
de conflicten rondom de islam waarmee hij de ‘Botsende beschavingen’ van Huntington
volgt.
Remigratie is trouwens een politiek middel geweest: het
maakte deel uit van vredesverdragen. De internationale conferenties tussen de
Sovjet Unie, het VK en de VS leverde een ongeziene uitdrijving van Duitsers van
allerlei origine, Polen en andere uit verschillende gebieden. En dat leidde na
de val van de Sovjet Unie tot spanningen in onder meer de Baltische staten die
tot op vandaag veder lopen.
In een andere context organiseerde de politiek af en toe
beleid richting remigratie: Le Gallou vermeldt zo dat ten tijde van het
presidentschap van Giscard d’Estaing er terugkeerondersteuning kwam met als
bedoeling de Algerijnen terug te laten keren. Het bleken evenwel Spanjaarden en
Portugezen te zijn die terugkeerden na val van respectievelijk Franco en
Salazar. Een overwogen gedwongen terugkeer van de Algerijnen kwam er niet. Tussen
2006 en 2012 werd hetzelfde geprobeerd met de Roma’s al bleken die
verschillende keren langs de kassa te passeren.
In het boek van Sellner wordt verwezen naar het beleid eind
de jaren ’80 in Duitsland onder Helmut Kohl die met een beleid – toen de EU nog
niet zo ver was en het Ijzeren Gordijn er nog stond – een negatieve migratie
kon realiseren. Het bleek van korte duur en het was ook een tijd dat met de
Republikaner een partij rechts van de christendemocraten succes boekte.
Maar voor Le Gallou is de huidige migratie een vorm van
tegenkolonisatie waar geweld door de nieuwkomers niet wordt gemeden zoals tijdens
oudejaarsavond 2015 in Keulen. Een gelijkaardig verhaal daar is in Zweden. Een
land waar migratie lang bijna onbestaande was maar waar de koers bijna 180
graden is gekeerd na bendegeweld door vreemdelingen in enkele steden. Het
laatste land waar de spanningen zich stellen is op het Ierse eiland, zowel in
het noorden als in het zuiden.
Maar het beleid beloont illegaliteit volgens Le Gallou. Uit
heel wat Afrikaanse landen komen gelukzoekers die na een jaartje beloond worden
met medische zorg, sociale woningen,… zonder iets bij te dragen. Een land als
Denemarken – die geen deel uitmaken van Schengen en opt-outs hebben op het
Europese beleid – draaide al langer de kraan dicht met een sociaal-democratisch
beleid.
Dus wat is het beleid dat hij voorstelt? Vooreerst moet de
klok teruggedraaid worden: weg van het recht op immigratie dat sinds de jaren
’70 door de generatie van mei ’68 is doorgeduwd door een schuldcomplex op te
hangen voor wat er allemaal mis is gegaan tot de Holocaust toe. Het vervolg van
de gastarbeid was de gezinshereniging. Pogingen om dit te beperken botste al in
de die jaren op voorzet bij rechtbanken. De EU heeft het beleid daar eigenlijk
naar zich toegetrokken.
Vervolgens kwamen de ‘minderjarige’ asielzoekers. Tot slot
zijn er steeds meer individuen die gebruik maken van een lidmaatschap van een
bedreigde groep. Eigenlijk heeft dit allemaal niks meer te maken met de
Conventie van Genève.
De kern van zijn boodschap is de Jugexit: de kern van het
beleid moet terug bij de verkozenen en het volk komen en niet langer bij de
rechtbanken. Rechtbanken die allerlei internationale verdragen interpreteren
volgens hun – progressieve – logica. De laatste tekst in de trend is het
‘Marrakeshpact’. Le Gallou heeft nagekeken waar die rechters vaak uitkomen:
NGO’s, progressieve partijen of uit de kringen van de vaak vernoemde
joods-Hongaarse ‘filantroop’ Soros waar rechtstreekse lijnen te vinden zijn in
het Europees en andere parlementen.
Want die rechtbanken doen meer dan beletten dat immigratie
beperkt wordt. De vrijheid van meningsuiting wordt verder aan banden gelegd. Maar
ook de regeringen doen er vaak toe. Meest flagrante voorbeeld waren recent
Filip Dewinter en Dries Van Langenhove die de toegang tot het Verenigd
Koninkrijk werden ontzegd. Je moet het niet eens zijn met een mening maar een
zetelend parlementslid de toegang ontzeggen tot land? Soit, het verzet er tegen
zal even betekenend zijn als het protest tegen de kwijtschelding van de
schorsing van Balogun na het telefoontje van Trump aan nog zo’n overtuigde
internationalist Infantino.
Daarnaast wil Le Gallou uit Schengen stappen. Dat moet het
vrij verkeer aan banden leggen. Sommige landen houden al grenscontroles. Asiel
moet ook streekgebonden blijven. Daarnaast moet gezinshereniging afgeschaft
worden. Dat geldt vooral voor huwelijksmigratie in twee gevallen: huwelijk van
twee niet-staatsburgers om zich te vestigen en dat van huwelijken van
staatsburgers met niet-staatsburgers van buiten Europa.
Fundamenteel moet ook de mentaliteit veranderen die
immigratie voorstelt alsof de immigranten ‘het werk zullen overnemen’. Dat is
de ideologie van onder meer de EU.
In de praktijk blijkt dat niet te kloppen. In het boek van
Sellner wordt verwezen naar de dalende kwaliteit van het Duitse onderwijs in de
PISA-testen. Wij kennen het verhaal in Vlaanderen ook. Migratie legt een last
op het bestaande systeem en levert geen werknemers op die de leegte kunnen
opvullen.
Tot slot is er de ‘studentenmigratie’. Wie van mijn leeftijd
is zal zich wel de Zaïrese (ja, toen…) studenten voor dokter herinneren die
boekjes verkochten om hun verblijf mee te bekostigen. Of er veel terug zijn
gekeerd? Twijfelachtig. Maar daar pleit Le Gallou voor strengere controles op
economische draagkracht, intelligentie… kortom: ze moeten bewijzen het aan te
kunnen en het waard te zijn.
Tot slot is er de remigratie zelf. Voorwaarde om daar aan te
beginnen is de mentaliteit te veranderen door de migratie-industrie zelf aan te
pakken. En dat gaat in eerste fase over allerlei groepen en NGO’s. Het
subsidieverhaal. Waar kennen we dat nog van?
Het beleid moet vertrekken van de ‘préférence nationale’. En de groepen waar het over gaat stonden al
beschreven. Le Gallou verwijst ook naar het risico op geweld. Sellner wijst
hier ook op en dat dit een kost betekent al is het ook nu al duidelijk dat de
overheid het regelmatig moeilijk heeft om de orde te handhaven.
.JPG)
