Verkiezingen in Baden-Wurttemberg

 Je kan je er gemakkelijk van af maken: de peilingen waren fout. Wel, zo gek fout waren de laatste niet maar de gevolgen zijn wel groot. 

Zo duiken de liberale FDP onder de kiesdrempel en haalt Die Linke het net niet. De SPD haalt de kiesdrempel net wel. En dat is voor die partij ongezien. Het is duidelijk dat de kiezers van die partijen op zoek zijn gegaan naar een alternatief. 

 Zo zouden nogal wat FDP-kiezers deze keer naar de AFD getrokken zijn. Die partij haalt met bijna 19% van de stemmen de hoogste score van een rechts-nationale formatie in de landtag. Ik wees er al op dat de Republikaner in hun sterkste tijd rond 15% haalden. 

Maar er zijn heel wat niet-kiezers van de vorige keer wel komen opdagen. Een opkomst van ongeveer 8% meer betekent wel iets dan. En het is duidelijk dat die gegokt hebben op zowel de groenen als het CDU. 

Maar even op de kaart kijken geeft dat dat de deelstaat vooral zwart (CDU) kleurt voor de kandidaten - terwijl de groenen het vooral van de grote steden moet hebben - terwijl voor de partijkeuze er meer nadrukkelijke groene vlekken zijn. 

Bij AFD halen ze nipt een rechtstreekse zetel in Mannheim terwijl bij de keuze voor de partijen de groenen de grootste zijn. AFD haalt ongeveer dezelfde score. In Pforzheim wint de CDU-kandidaat maar is de AFD als partij dan weer de grootste voor de CDU en de groenen. 

Nemen we nu Stuttgart. In Stuttgart II halen de groenen ruim 47% met lijsttrekker Özdemir. Met een opkomst van 75%. Het lijkt een beetje wat er in Engeland gebeurde met de tussentijdse verkiezingen: de groenen slagen er wel in te mobiliseren in stedelijke gebieden. Het verhaal zal zich vermoedelijk komende zondag herhalen bij de gemeenteraadsverkiezingen in Frankrijk en enkele dagen later in Nederland. 

Maar het belet niet dat in grote delen van de deelstaat de groenen aardig verliezen en het tussen CDU en groenen en AFD gaat.  

 

 

 

 

Woeste Hoogten

 Voor mij was 'Wuthering Heights' bovenal de mysterieuze song van Kate Bush. Het boek heb ik nooit gelezen. 

De film is een vrije interpretatie van het boek van Emily Brontë. Maar het verhaal blijft hetzelfde: Vader Earnshaw, een gokkende dronkaard, brengt op een dag een kind mee naar huis dat hij van de straat heeft gehaald. Zijn dochter Catherine noemt hem Heathcliff. Onder het toeziend oog van Nelly Dean - gouvernante en een onwettig kind van een lord - groeien de twee op. Tot de ambities van Catherine de twee - gestuurd door Nelly - uit elkaar haalt. 

Catherine huwt met de goedbedoelende Edgar Linton maar 5 jaar later keert Heathcliff terug en in zijn zoektocht naar de liefde van Catherine breekt hij de hele wereld rond Wuthering Heights  - het oude en vervallen slot van de Earnshaws - af. Tot de dood van Cathy. 

Tot zover het verhaal. Nu de film. 

De film werd vertoond in Laser Ultra met extra geluid in de zaal. Dat zorgt al meteen voor enige hilariteit. 

Qua beelden is er uiteraard de natuur die prachtig in beeld komt. En er is het enorme contrast tussen Wuthering Heights als het steeds verder vervallende kasteel van de Earnshaws en het chique Thrushcross Grange. De rijkdom qua kleren, kleuren en voeding staat in enorm contrast met het naturalistische Wuthering Heights. 

Maar soms is het ook wel sensatiezucht. De hilariteit in het begin is ook al meteen een teken wat volgt en wat in de tijd van Brontë zeker niet zou gebeurd zijn. Er zitten aardig wat sexscènes in, zonder bloot evenwel.

En waar de film de periode in de kindertijd leuk weergeeft - met de kindervriendschap en waar de afstand tussen beide minder groot is - verandert dat als Catherine volwassen wordt. Wat er met Heathcliff juist is gebeurd in zijn 5 jaar afwezigheid is volstrekt onduidelijk en waarom hij dan plots - net op het moment dat Catherine eindelijk zwanger is - terug verschijnt al evenmin.

Maar dat belet niet dat het een aangename film is om in de bioscoop te gaan bekijken. 

 

Nederlandse gemeenteraadsverkiezingen

 De Nederlandse gemeenteraadsverkiezingen zijn anders. Anders omdat Nederland - in tegenstelling met Vlaanderen - wel al heel grote fusies heeft doorgevoerd op een ambtelijke manier. De betrokkenheid van de kiezer is dan ook veel kleiner. 

Daarnaast speelt er een factor en dat zijn de lokale lijsten die een dominante factor zijn. En bij de grote steden zijn de verschillen tussen Amsterdam en Utrecht enerzijds en Rotterdam en Den Haag anders groot. Links versus rechts. Maar ook de aanwezigheid van partijen als Denk en Bij1 - die zich vooral richten op etnisch stemmen- speelt daar een veel grotere rol. 

Ter rechterzijde is er de voorbije weken veel te doen om de afscheuring van 1/3 van de fractie in de Tweede Kamer. Ondertussen wordt vrolijk de vuile was buiten gehangen. Zo gaat het nu eenmaal. Maar dat Wilders geen goede beurt heeft gemaakt - niet zozeer electoraal dan wel qua dynamiek - is wel duidelijk. De groep Markuszower doet wel niet mee aan de gemeenteraadsverkiezingen maar zal wel wegen. 

 Eens neuzen bij de PVV. Die komt in veel meer gemeenten op maar toch enkele vaststellingen: niet in Amsterdam en Rotterdam. Niet in Eindhoven, Breda of Tilburg.Er was sprake van geen lijst in Almere maar er is toch een kleine lijst gevonden. Kortom: de inplanting richt zich toch eerder naar het buitengebied dan naar de steden. 

Forum voor Democratie lijkt een nieuwe dynamiek te hebben gevonden en verdubbelt zowat in lijsten. Tenminste: als alles klopt. De partij komt in het nieuws door sommige kandidaten die banden zouden hebben met de Geuzenbond, een jongerenorganisatie die bij de betogingen tegen asielzoekerscentra militant uit de hoek komt en nu gecriminaliseerd lijkt te worden. Maar dus wel in Rotterdam en Amsterdam. 

Ook enkele markante lijsten op rechts lokaal: Leefbaar Rotterdam is sinds 2002 een dominante factor in de havenstad. Enkel Forum komt er mee in het verhaal. In Den Haag is er de lijst van ex-kamerlid voor de PVV Richard De Mos. De vrolijke De Mos heeft de voorbije jaren de nodige aanvaringen gehad met justitie en was een beetje een vaste gast bij Powned. 

JA21 diende in 7 gemeenten een lijst in. Opnieuw in Amsterdam maar voor het overige kleinere steden. 

 

 

Duitse deelstaatverkiezingen

 Het wordt allemaal wat verdrongen door het spektakel in de VS - wat ook maakt dat de hele discussie over de moord op Quentin Derenque in Frankrijk wat in de marge verzeilde maar binnen 14 dagen zijn er in Duitsland deelstaatverkiezingen en eentje in niet van de minste. 

Rijnland - Palts is de kleinere in het gezelschap. Met 6 partijen in het parlement (SPD, CDU, groenen, AFD, FDP en de Freie Wahler) valt de afwezigheid van extreem-links op. De meerderheid is verkeerslicht (rood - geel (FDP) - groen).  Peilingen zijn wat ze zijn maar in Duitsland zijn die - behalve jaren terug, maar daarover verder meer - vrij degelijk. Nu, wat zien we: de SPD zou op zwaar verlies staan en van 35 naar ergens naar 25+ gaan. Het CDU zou stabiel blijven en de grootste worden terwijl de AFD naar plaats drie gaat ergens tussen 17 en 20%. De groenen zouden stabiel rond de 10% hangen. De FDP, de FW en die Linke (de Antifa-partij in Duitsland) net rond de 5% en de BSW (die ook links is maar qua migratie en cordon sanitaire de linkse partijen niet volgt) zou er onder gaan. Maar de opkomst zal daar veel beslissen. 

Baden-Württemberg is wel even iets anders. Het economisch hart van Duitsland. Maar dat hart heeft de laatste jaren veel problemen. Een deelstaat waar de groenen ongeveer 1/3 van de stemmen halen door een realo-politiek. Het CDU staat op 25% en dan duikt het net boven de 10% voor de socialisten, FDP en AFD. Groenen en CDU besturen. En wat zou het - volgens de peilingen - daar worden? Het CDU zou rond de 30% gaan groeien terwijl AFD en Groen iets boven de 20% voor de tweede plaats gaan. Het verschil zal daar vooral gemaakt worden in het verschil tussen de steden en het platteland. De SPD zou blijven hangen terwijl de FDP gehalveerd wordt en ook hier Die Linke aan de kiesdrempel hangen. De BSW zou die niet halen. 

Nu, peilingen. Jaren terug werden de peilingen in die staat vervalst om de indruk te geven dat één van de voorgangers van het AFD, de Republikaner, de kiesdrempel niet zouden halen. Uiteindelijk was het een score net onder de 10%. De vervalsing kwam later uit. Ze zullen het risico wel niet meer lopen om dat te doen; 

Maar ondertussen is het eerder uitkijken voor echt vuurwerk naar het najaar: Mecklenberg-Vorpommern en Saksen- Anhalt. En dan vooral de AFD. In die eerste staat geven de peilingen een winst van 20% (van 16,7% naar 37%). In Saksen-Anhalt gaat het zelfs richting 40%. Reken daar de stemmen bij van partijen die niet vertegenwoordigd gaan zijn en een bestuur van een deelstaat met AFD komt steeds dichter.  

La beauté du diable

Met het boek “Si tu te sens Le Pen” overloopt Marion Maréchal (36 jaar) haar relatief prille politieke carrière van zo’n 15 jaar als een Le Pen en brengt vooral een boodschap van samenwerking op rechts zoals Mitterand die organiseerde in 1974 en het post-gaullistisch tijdperk afsloot. Het is ook geen toeval dat er naast bloempjes voor Trump er vooral aandacht is voor Giorgia Meloni, de huidige eerste minister van Italië, en waarvan de partij mee in de ECR-fractie zit in het Europees Parlement. Trouwens, de N-VA maakt daar ook – zij het met minder nadruk – deel van uit. Wie het interview van De Wever in de Tijd (14/02) leest zal ook hier en daar wel gelijkenissen in vinden op economisch vlak.

Overlijden 

2025 was een bewogen jaar: niet alleen overleefde ze een zwaar ongeval met de wagen (samen met haar man Vincenzo Sofo – vroegere kopman van de Lega en nu topman van Fratelli d’ Italia van Meloni – overleefden ze een frontale aanrijding) maar in januari overleed haar grootvader, Jean-Marie Le Pen.

De eerste stappen: Carpentras  

Het was haar grootvader die haar in 2012 terug op de lijsten van het FN zette. Meer bepaald in de beladen stad Carpentras. Ooit het toonbeeld van de defamatie van een Joods kerkhof waar lang met de vinger naar het FN werd verwezen en achteraf onterecht. Samen met Gilbert Collard (ooit de advocaat van de gewezen vrouw van Jean-Marie Le Pen) zat ze 5 jaar in het parlement. Waar ze trouwens meteen kennis maakte met de ‘republikeinse gebruiken’ want bij de verkiezing van de voorzitter weigerde het overgrote deel van de verkozenen ze een hand te geven.

Het boek kijkt terug op haar familie, haar geboorte en opvoeding. Het geweld dat er in Frankrijk nog meer dan hier rond de politiek hangt.

In grote blokken is er de eerste periode in het FN waar ze vooral in conflict raak met de broertjes Philippot (ondertussen al een hele tijd weg) die het programma laten leiden door enquêtes. Ondertussen liep het familiaal mis toen haar eerste echtgenoot homoseksueel bleek en ze koos voor de familie. Tot ergernis van haar grootvader die haar vaandelvlucht verweet.

Een volgend avontuur was de oprichting van een onderwijsinstelling die niet de woke-lijn volgt. In Lyon dan nog. De stad kwam deze week in het nieuws toen een nationalistische student een groep meisjes begeleide en daarbij vermoord is door een groep antifascisten.

Nieuwe stap: Zémmour 

Daarna volgt een minder gelukkige passage bij Zémmour en Reconquête! Daar werd ze samen met 3 andere Europese parlementsleden en een deel van het kader buitengezet omdat ze na de Europese verkiezingen weigerde kandidaten in te dienen toen Macron vervroegde verkiezingen instelde. Het moest Macron of de chaos worden, het werd Macron met de chaos. Ondertussen heeft ze een eigen partij opgericht – die eerder nationaal-liberaal aanleunt – en werkt ze samen met LR-dissident Ciotti samen in een alliantie met RN.

Het boek dan zelf. 300 bladzijden maar in een vlotte stijl en een toegankelijk Frans geschreven. Al helpt het wel om wat van de Franse politiek te weten uiteraard. Wie dat niet heeft zal het boek ook wel niet kopen.

Opmerkelijke dingen?

In een korte passage noemt ze zich Bretoense en ziet ze geen graten in het toekennen van rechten aan de oude minderheden in Frankrijk. Maar zoals gezegd: het is maar kort. Echt concreet is het niet.

Veel van haar politieke analyses sluiten zeker aan bij wat we in Vlaanderen zien. De dominantie van de grote steden die veel van de middelen naar zich toetrekken, de vervreemding van de steden, een staat die zeer veel middelen naar zich toetrekt zonder veel te presteren (zo is er de opmerking dat het aantal ambtenaren op het departement in 15 jaar zijn verdubbeld maar het aantal landbouwers gehalveerd. Voor wanneer een ambtenaar per landbouwer?) en zelfs een uithaal naar AI die de bevolking dommer maakt.

Natuurlijk is het ook het wokisme die het vrije debat onmogelijk maakt aan de universiteiten, de genderideologie en de deep ecology die geen intellectuele weerstand toelaten. En dan in het bijzonder in de media-kringen. Op dat punt is Frankrijk nog een stap verder. Ik herinner me het nieuws tijdens eens van mijn reisjes dat een winkel volgeklad werd met ‘moordenaars’ en ander fraais. Een kaaswinkel. Dus u weet nu dat een sandwich met kaas een moord is voor sommigen.

Opvallend is wel dat de verhouding tussen huidige RN-voorzitter Bardella (die ook in het Europees Parlement zit) en Maréchal best goed zit. In het EP slaagt die fractie – samen met Patriotten-en de ESN-fracties – er in op de agenda te wegen. Volgens recente peilingen zouden die fracties nog een stap kunnen zetten. En het doel is duidelijk: weg van het Europa van Merkel en de bureaucratie. De tijd van Nexit, Frexit en Dexit lijkt weer even weg. Geen onlogische beslissing gezien het ‘Hotel California’-verhaal van Brexit.

2027

In een eerder artikel keek ik al kort vooruit naar de eerste horde in het anderhalf jaar verkiezingen in Frankrijk: de gemeenteraadsverkiezingen. Midden 2027 zullen we dan zien of de schoonheid van de duivel (zo werd ze genoemd, kleindochter van Le Pen zijnde) een prominente rol zal spelen in het Frankrijk dat de jaren ’30 van deze eeuw ingaat.

Gemeenteraadsverkiezingen Frankrijk

I

 

Op 15 en 22 maart start een periode van verkiezingen in Frankrijk met de gemeenteraadsverkiezingen. Die gemeenteraadsverkiezingen bepalen ook de samenstelling mee van de Senaat.

Natuurlijk wordt er gekeken naar de grote steden. Van de 10 grootste zijn er 8 in handen van links. En er zijn peilingen. Die zijn wat ze zijn natuurlijk.

In Parijs zou de linkse eenheidslijst met 1/3 van de stemmen aan kop gaan gevolgd door een rechtse eenheidslijst met Modem op één kwart. De lijst gesteund door president Macron volgt rond de 15% waarna LFI en Reconquête volgen rond de 10%. Het RN is klassiek betekenisloos in Parijs.

Maar naar een paar steden zal zeker gekeken worden in functie van het RN. Daar is het proces tegen Marine Le Pen een constante in het nieuws en lijkt de ster van Bardella steeds meer te groeien ten koste van haar.

In Marseille – geteisterd door drugsgeweld – lijkt het een strijd te gaan worden tussen de linkse eenheidslijst en het RN. Met Ciotti – afgesplitst van Les Républicains en in alliantie met RN – maakt de partij ook kans in Nice. Nu, de inplanting van de grote steden is beperkt. Maar wat zal het bijvoorbeeld worden in Rennes? Delen van de Bretoense hoofdstad zijn in de greep van zwaar druggeweld. Het RN haalde nipt de gemeenteraad bij de vorige verkiezingen maar haalde sindsdien wel duidelijk betere scores.

Een stadje waar ik altijd wel met een oog naar kijk is Orange. Blijkt dat Jacques Bompard nu – op 82-jarige leeftijd – terug verkiesbaar is. Het is in Frankrijk het langstlopende bestuur in handen van de préférence nationale met bijna 30 jaar. Maar nu is zijn zoon en opvolger veroordeeld wegens fictief werk voor het parlement.

Het RN zit met ruim 100 – en met uitbreiding van de verkozenen van Ciotti en Marion Maréchal  zo’n 140 – in het parlement. Vorige week won de alliantie nog een zetel in de Haute Savoie. Een andere zetel in de streek van Orleans werd niet gehaald maar dan vooral ten gevolge van de stemmen in de stad zelf. Dat die parlementaire aanwezigheid zich zal laten gelden op lokaal vlak is te verwachten maar daarom niet zeker.

Een voorbeeldje vlak aan de deur: Calais. Het RN (of FN) heeft er een nogal kleurrijk verleden en haalde in de stad de parlementszetel binnen. Alleen: de stad wordt al een tijdje bestuurd een centrum-rechtse lokale lijst. Zich zomaar rijk rekenen is altijd gevaarlijk bij gemeenteraadsverkiezingen.

En de inzet is ook symbolisch: stel dat het RN – samen met de al eerder aangehaalde partijen – de kaap van 500 burgemeesters zou halen is dat een teken aan de wand al is het maar dat de handtekeningen voor de kandidatuur voor de presidentsverkiezingen binnen zijn.

En zoals gezegd volgen er nog verkiezingen. De regionale verkiezingen waar de inzet vooral het gebied rond de Middellandse Zee zal zijn met PACA en de Hauts de France, met onder meer Frans-Vlaanderen. 

 

aanvulling 1 - 21/02: volgens een peiling in Nice staat Ciotti op 41% voor een kandidaat van Les Républicains op 31% 

aanvulling 2 - 21/02: ik had het over de problemen in Rennes maar het lijkt er op dat zowel in Brest als Rennes het RN scores van dubbele cijfers zal halen. 

aanvulling 3 - 21/02: neemt het RN de symbolische stad Toulon terug in handen? 30 jaar terug kreeg de partij het bestuur over de stad maar viel compleet uit elkaar in die legislatuur. Toulon is de belangrijkse militaire havenstad van Frankrijk. 

aanvulling 4 - 21/02: na de overname van Perpignan - een stad toen geplaagd door corruptie - door het RN lijkt de stad in handen van het RN te blijven.  

Nuremberg of de film waarvan de echte titel nooit zou mogen

Het is gisteren 81 jaar geleden dat de grootste ramp op zee plaats vond. De Wilhelm Gustloff met naar schatting ruim 10.000 passagiers (het schip zelf was geschikt voor zo’n 1500 passagiers) aan bord vertrok uit Gotenhafen (nu Gdynia) op weg ging naar Duitsland. Licht bewapend met (gewonde) militairen en vooral vluchtelingen probeerde het cruiseschip naar Duitsland te raken maar een Russische onderzeeboot torpedeerde het schip met ruim 9000 doden tot gevolg. Drie keer zoveel als Titanic.

Waarom dit verhaal? De film Nuremberg. De commentaren uit gespecialiseerde hoek zijn vernietigend. Historisch niet correct. Moet Russel Crowe Goëring spelen? Er is de rol van Rami Malek als de psychiater die de nazi-kopstukken mentaal moet beoordelen…

De film valt ook uiteen in twee delen. De aanloop naar het proces, de opportuniteiten en wie zal oordelen over wat er in Duitsland is gebeurd enerzijds en de verhouding tussen de psychiater Douglas Kelley en Hermann Goëring. Die laatste slaagt er in onder het vel van de psychiater te raken tot op een punt dat die postbode wordt tussen de gevangene en zijn vrouw die ondergedoken is. Maar die in de gesprekken ook wijst op wat de geallieerden gedaan hebben. Zoals Hiroshima en Nagasaki. Maar ook de Gustloff.

Nuremberg, de stad van de nazi’s. Triumf des Willens. De stad die de nationaal-socialisten als machtsbastion kregen door de toenmalige steun van de nazaten van de laatste Duitse keizer.

Goëring was in tegenstelling tot Hitler wel een society-figuur uit een betere familie en had in WO I als vliegenier de nodige strepen gekregen. Maar was door een wonde uit die oorlog een opiaat-verslaafde. Iets waar hij ook van af kickte tijdens zijn gevangenschap en dus klaar was voor het proces.

Nu, de geschiedenis is gekend en wie een meer realistische benadering wil van het proces moet niet naar deze film. Daar is een hele reeks documentaires over.

Er zijn ook films die veel dieper ingaan over of nazi’s mensen waren. De veronderstelling is voor sommigen al een brug te ver. Maar ‘Der Untergang’ – waar Bruno Ganz ten onrechte geen Oscar kreeg voor zijn rol als Hitler – gaat daar veel en veel dieper in. Discussies over de rol van een militair in het nazi-regime is veel dieper uitgewerkt in ‘Diplomatie’. Niet toevallig Europese films.

Want Hollywood en de Tweede Wereldoorlog? Deze film overstijgt de popcorn-film ‘Valkyrie’ waar Tom Cruise voor Graaf Von Stauffenberg moet doorgaan. Waar op het einde overigens ook een proces wordt opgevoerd.

De film blijft dus hangen tussen pure Hollywood en het diepere werk. En Russel Crowe als Goëring? Ergens ontbreekt op het slot de kreet uit ‘Gladiator’ ‘Are you not entertained?’ hoewel hij dicht bij komt.

Douglas Kelley  overleefde – logisch – Goëring en schreef een boek waarin hij er op wees dat de nazi’s een product van hun omgeving waren. Iets wat niet iedereen even graag hoorde. En dat er nog wel zulke figuren gingen komen. Zelfs in de VS. Iedereen zal er wel zijn conclusies uittrekken.

Dus ja, eigenlijk had deze film beter ‘Goëring’ geheten. Maar dat zou onverkoopbaar zijn. Want als het echt ‘Nuremberg’ had geheten dan had men veel en veel dieper moeten ingaan op figuren die op het proces een veel interessantere rol hebben gespeeld. Speer bijvoorbeeld. En die speelde een veel crucialere rol dan bijvoorbeeld Julius Streicher.

Het blijft dus Hollywood. En een aanrader? Daarvoor valt de film me net te veel overal tussen. Het blijft niet aan de ribben plakken ondanks de expliciete beelden van de concentratiekampen bijvoorbeeld. Die zijn ook al vaak getoond. 

 Al blijft het ook een vaststelling dat wat voortkwam uit het proces -het Internationaal Gerechtshof in Den Haag – en veel hoge woorden die – al dan niet zijn uitgesproken maar voorkomen in de film – tot op vandaag het toch vooral een ‘Vae Victus’ verhaal is geworden waar grootmachten zich niks aantrekken van wat Nuremberg en een reeks andere processen hebben betekend. Gewoon omdat het niet erkend wordt door die landen. En zo is de boodschap van Kelley zoals Goëring in de film zelf stelt zonder betekenis geworden.