Gemeenteraadsverkiezingen Frankrijk

 

Op 15 en 22 maart start een periode van verkiezingen in Frankrijk met de gemeenteraadsverkiezingen. Die gemeenteraadsverkiezingen bepalen ook de samenstelling mee van de Senaat.

Natuurlijk wordt er gekeken naar de grote steden. Van de 10 grootste zijn er 8 in handen van links. En er zijn peilingen. Die zijn wat ze zijn natuurlijk.

In Parijs zou de linkse eenheidslijst met 1/3 van de stemmen aan kop gaan gevolgd door een rechtse eenheidslijst met Modem op één kwart. De lijst gesteund door president Macron volgt rond de 15% waarna LFI en Reconquête volgen rond de 10%. Het RN is klassiek betekenisloos in Parijs.

Maar naar een paar steden zal zeker gekeken worden in functie van het RN. Daar is het proces tegen Marine Le Pen een constante in het nieuws en lijkt de ster van Bardella steeds meer te groeien ten koste van haar.

In Marseille – geteisterd door drugsgeweld – lijkt het een strijd te gaan worden tussen de linkse eenheidslijst en het RN. Met Ciotti – afgesplitst van Les Républicains en in alliantie met RN – maakt de partij ook kans in Saint-Tropez. Nu, de inplanting van de grote steden is beperkt. Maar wat zal het bijvoorbeeld worden in Rennes? Delen van de Bretoense hoofdstad zijn in de greep van zwaar druggeweld. Het RN haalde nipt de gemeenteraad bij de vorige verkiezingen maar haalde sindsdien wel duidelijk betere scores.

Een stadje waar ik altijd wel met een oog naar kijk is Orange. Blijkt dat Jacques Bompard nu – op 82-jarige leeftijd – terug verkiesbaar is. Het is in Frankrijk het langstlopende bestuur in handen van de préférence nationale met bijna 30 jaar. Maar nu is zijn zoon en opvolger veroordeeld wegens fictief werk voor het parlement.

Het RN zit met ruim 100 – en met uitbreiding van de verkozenen van Ciotti en Marion Maréchal  zo’n 140 – in het parlement. Vorige week won de alliantie nog een zetel in de Haute Savoie. Een andere zetel in de streek van Orleans werd niet gehaald maar dan vooral ten gevolge van de stemmen in de stad zelf. Dat die parlementaire aanwezigheid zich zal laten gelden op lokaal vlak is te verwachten maar daarom niet zeker.

Een voorbeeldje vlak aan de deur: Calais. Het RN (of FN) heeft er een nogal kleurrijk verleden en haalde in de stad de parlementszetel binnen. Alleen: de stad wordt al een tijdje bestuurd een centrum-rechtse lokale lijst. Zich zomaar rijk rekenen is altijd gevaarlijk bij gemeenteraadsverkiezingen.

En de inzet is ook symbolisch: stel dat het RN – samen met de al eerder aangehaalde partijen – de kaap van 500 burgemeesters zou halen is dat een teken aan de wand al is het maar dat de handtekeningen voor de kandidatuur voor de presidentsverkiezingen binnen zijn.

En zoals gezegd volgen er nog verkiezingen. De regionale verkiezingen waar de inzet vooral het gebied rond de Middellandse Zee zal zijn met PACA en de Hauts de France, met onder meer Frans-Vlaanderen.

Nuremberg of de film waarvan de echte titel nooit zou mogen

Het is gisteren 81 jaar geleden dat de grootste ramp op zee plaats vond. De Wilhelm Gustloff met naar schatting ruim 10.000 passagiers (het schip zelf was geschikt voor zo’n 1500 passagiers) aan bord vertrok uit Gotenhafen (nu Gdynia) op weg ging naar Duitsland. Licht bewapend met (gewonde) militairen en vooral vluchtelingen probeerde het cruiseschip naar Duitsland te raken maar een Russische onderzeeboot torpedeerde het schip met ruim 9000 doden tot gevolg. Drie keer zoveel als Titanic.

Waarom dit verhaal? De film Nuremberg. De commentaren uit gespecialiseerde hoek zijn vernietigend. Historisch niet correct. Moet Russel Crowe Goëring spelen? Er is de rol van Rami Malek als de psychiater die de nazi-kopstukken mentaal moet beoordelen…

De film valt ook uiteen in twee delen. De aanloop naar het proces, de opportuniteiten en wie zal oordelen over wat er in Duitsland is gebeurd enerzijds en de verhouding tussen de psychiater Douglas Kelley en Hermann Goëring. Die laatste slaagt er in onder het vel van de psychiater te raken tot op een punt dat die postbode wordt tussen de gevangene en zijn vrouw die ondergedoken is. Maar die in de gesprekken ook wijst op wat de geallieerden gedaan hebben. Zoals Hiroshima en Nagasaki. Maar ook de Gustloff.

Nuremberg, de stad van de nazi’s. Triumf des Willens. De stad die de nationaal-socialisten als machtsbastion kregen door de toenmalige steun van de nazaten van de laatste Duitse keizer.

Goëring was in tegenstelling tot Hitler wel een society-figuur uit een betere familie en had in WO I als vliegenier de nodige strepen gekregen. Maar was door een wonde uit die oorlog een opiaat-verslaafde. Iets waar hij ook van af kickte tijdens zijn gevangenschap en dus klaar was voor het proces.

Nu, de geschiedenis is gekend en wie een meer realistische benadering wil van het proces moet niet naar deze film. Daar is een hele reeks documentaires over.

Er zijn ook films die veel dieper ingaan over of nazi’s mensen waren. De veronderstelling is voor sommigen al een brug te ver. Maar ‘Der Untergang’ – waar Bruno Ganz ten onrechte geen Oscar kreeg voor zijn rol als Hitler – gaat daar veel en veel dieper in. Discussies over de rol van een militair in het nazi-regime is veel dieper uitgewerkt in ‘Diplomatie’. Niet toevallig Europese films.

Want Hollywood en de Tweede Wereldoorlog? Deze film overstijgt de popcorn-film ‘Valkyrie’ waar Tom Cruise voor Graaf Von Stauffenberg moet doorgaan. Waar op het einde overigens ook een proces wordt opgevoerd.

De film blijft dus hangen tussen pure Hollywood en het diepere werk. En Russel Crowe als Goëring? Ergens ontbreekt op het slot de kreet uit ‘Gladiator’ ‘Are you not entertained?’ hoewel hij dicht bij komt.

Douglas Kelley  overleefde – logisch – Goëring en schreef een boek waarin hij er op wees dat de nazi’s een product van hun omgeving waren. Iets wat niet iedereen even graag hoorde. En dat er nog wel zulke figuren gingen komen. Zelfs in de VS. Iedereen zal er wel zijn conclusies uittrekken.

Dus ja, eigenlijk had deze film beter ‘Goëring’ geheten. Maar dat zou onverkoopbaar zijn. Want als het echt ‘Nuremberg’ had geheten dan had men veel en veel dieper moeten ingaan op figuren die op het proces een veel interessantere rol hebben gespeeld. Speer bijvoorbeeld. En die speelde een veel crucialere rol dan bijvoorbeeld Julius Streicher.

Het blijft dus Hollywood. En een aanrader? Daarvoor valt de film me net te veel overal tussen. Het blijft niet aan de ribben plakken ondanks de expliciete beelden van de concentratiekampen bijvoorbeeld. Die zijn ook al vaak getoond. 

 Al blijft het ook een vaststelling dat wat voortkwam uit het proces -het Internationaal Gerechtshof in Den Haag – en veel hoge woorden die – al dan niet zijn uitgesproken maar voorkomen in de film – tot op vandaag het toch vooral een ‘Vae Victus’ verhaal is geworden waar grootmachten zich niks aantrekken van wat Nuremberg en een reeks andere processen hebben betekend. Gewoon omdat het niet erkend wordt door die landen. En zo is de boodschap van Kelley zoals Goëring in de film zelf stelt zonder betekenis geworden.

Reisverhalen 2025: Doel

Een uitbaatser van een B&B kan je altijd wel iets meer vertellen. En al geluk dat de mijne goed op de hoogte was. Toen ik zei dat ik naar Lens trok wist ze me te zeggen dat er een straat was waar graffiti-artiesten de mijngeschiedenis van het Bassin hadden vorm gegeven. In de rue Notre-Dame-de-Lorette. Enfin, dat laatste kwam van de Toeristische Dienst. 

 

In juli hadden 200 artiesten huizen die gesloopt gaan worden mogen beschilderen. Nu, ter plaatse was er al aardig wat overklad. We gaan niet flauw doen, dat getag lijkt gewoon nergens op.

 

Nu was ik aan het fotograferen toen iemand me aansprak over wat ik aan het doen was. Dat ik dit ging gebruiken op facebook en voor mijn fotoboek. Hij liet me verstaan niet te begrijpen waarom al die woningen moesten verdwijnen en er een park moest komen terwijl er effectief eentje op wandelafstand was.

 

Ergens deed de straat me denken aan Doel. En dat heb ik hem ook gezegd in mijn beste Frans. Met dat verschil dat Doel terug een doel heeft gekregen. Ondanks een aantal prachtige werken leek die straat eerder...doelloos.

 

Het is nu wachten tot... de huizen met de werken verdwijnen. Of de mooie werken ondergeklad worden.

En goh ja, wat Hulk Hogan met de mijnen heeft... géén idee

 

 

De EU op een keerpunt?

 Met het afwenden van de inbeslagname van de Russische tegoeden bij Euroclear haalt Bart De Wever alle koppen met alle bijhorende analyses. En telkens wordt het in termen ven winnaars en verliezers gekaderd. Maar zijn die er? 

Af en toe wat afstand nemen van de waan van de dag maakt duidelijk dat er iets aan het bewegen is in de EU. Stond die EU in 2016 nog klaar om na de Brexit het VK als een gepluimde kip terug over het Kanaal te jassen dan is het de EU die nu aardig wat van de eigen pluimen ziet verliezen. Door eigenwaan.

Ik was student toen al in de jaren '90 er een kritische analyse verscheen in 'Res Publica' over het gedrag van de EU. In die tijd had Denemarken tegen een toetreding tot het EMS - de voorloper van de Euro - gestemd. Unisono klonk in Brussel dat enkele tienduizenden Denen het project niet in gedrang gingen brengen. De Denen kregen een opt out. 

Maar vergeten we ook niet dat het Verdrag van Maastricht maar net over de horde raakte in Frankrijk. Omwille van de landbouw vooral. Klassiek verhaal. 

Wat volgde waren vooral referenda die al dan niet net goed vielen. De door Verhofstadt geroemde 'Europese Grondwet' haalde het niet maar werd dan maar in een verdrag gegoten waar geen referenda voor nodig was. De uiteindelijke dieptepunten waren het verzet tegen het associatieverdrag met Oekraïne en uiteraard Brexit. Toen bleek de EU als 'Hotel California' van The Eagles: 'you can check out anytime you like but you can never leave'.  

Stemmen als een Nexit en Vlexit doken bij wijlen op. Hoewel ik er ergens begrip voor heb bleek dat bij Brexit er eerst en vooral dat er geen uitweg is uit de EU. Want het gaat om meer dan de EU. Er is ook de Europese rechtspraak die tot op vandaag nog steeds weegt op het VK. En hoe je het ook wil bekijken is de EU vooral een economische realiteit. Het oorspronkelijke opzet overigens. 

Maar agendasetting is vaak ingegeven door eigen belangen. In de monetaire crisis hield de ECB de rente zo laag dat de reserves van de noordelijke landen werden ingezet om te beletten dat landen als Italië en Spanje - en de facto de euro - gingen kantelen. De euro - toch de kroon op de economische samenwerking - bleek een tijdlang een munt op drijfzand door vervalste begrotingen en niet aangehouden criteria. Waar België overigens ook niet aan voldeed. Maar stel je voor... het Belgische Brussel dat niet zo werken met het geld van het Europese Brussel. 

Ondertussen bleef de EU bestuurd worden door een coalitie van de traditionele partijen. Het leverde vooral schertsfiguren aan de top op: Juncker, Michel en Von Der Leyen om er enkele te noemen. Handpoppen van hun respectievelijke politieke families. Van Von Der Leyen was enkel geweten dat ze als minister van Defensie in Duitsland Rammstein had willen verbieden in de kazernes. Voor de rest weinig betekenis maar wel een kaart in het kaartenboek van Frau Merkel. 

Mogen we de analyse dan eens maken van Frau Merkel? Wir Schaffen dass... Politiek maakt het dat haar partij en de AFD - volgens de peilingen uiteraard - boksen voor de eerste plaats. Merkel heeft bij veel oudere Duitsers een wrange nasmaak nagelaten. Want terwijl zij moeten vechten om te overleven stond Gutmenschen-Duitsland de vluchtelingen welkom te heten. Minder in het nieuws is dat Merkel de energievoorziening in Duitsland kelderde na Fukoyama en het land aan het Russische gas hing en terug steenkool ging delven. 

De energie in Europa is dus peperduur geworden. In plaats van kernenergie zijn we overgestapt op gas uit Rusland en later op LNG uit de Golfstaten en de VS. Kortom: de bedrijven betalen nu veel meer dan vroeger voor hetzelfde. 

Maar ondertussen ging de Europese molen verder draaien in de ambitie om de morele ridders van de planeet te worden qua klimaatplannen. Momenteel zijn er zelfs hoorzittingen om te weten of Frans Timmermans - toen eurocommissaris- miljarden toestopte aan NGO's om propaganda te maken voor de Green Deal. Europa ging aan de wereld laten zien dat het allemaal anders kon... Dat blijkt dus nu niet het geval want de Duitse - en bij uitbreiding Europese - auto-industrie kan niet volgen.  En dan vooral de regeltjes van de overambitieuze ambtenarij in Brussel. 

De Green Deal wordt beetje bij beetje bijgeknipt in Europa. Mercosur - dat handelsverdrag met een aantal Zuid-Amerikaanse landen - ligt even aan de kant. 

En nu dus Euroclear. Feit 1: de Westerse landen hebben geen defensie meer die afschrikt. In allerijl worden nu wapens besteld zonder dat we hier een industrie hebben van grote betekenis. Ik heb daar in het verleden al gewezen op die NGO's van even terug die met hun gemoraliseer de weerbaarheid hebben ondermijnd. 

Feit 2: in de nasleep van Covid 19 en met de druk van de VS om zwaar te investeren in defensie is er nauwelijks financiële ruimte bij de landen. 

Feit 3: In een globale financiële wereld zijn er internationale regels. Je hoort nu wel dat een groep van landen uit het huidige systeem wil stappen en een eigen systeem willen opstarten. Dat hoor je nu al 20 jaar maar zolang de dollar de economie bepaalt is dat niet zo eenvoudig. Die dollar heeft in alle financiële systemen vergif gepompt wat tot de crisis van 2008-2009 heeft geleid. En zelfs een tweede termijn van Trump zal dat niet zomaar veranderen. 

Feit 4: die wereld ziet de oorlog in Oekraïne niet als een globaal conflict. Wij zitten met een oorlog aan onze grenzen maar het zijn vooral derdewereldlanden die zitten te wachten op het minder kwalitatieve graan uit het oorlogsgebied. Trump wacht wel tot de oorlog voorbij is voor de grondstoffen. 

Dus ja, Euroclear leeghalen en afwachten wat er gebeurt is kortetermijnpolitiek. Niemand weet hoe lang het conflict nog duurt. Stilaan krijgen de Oekraïners wel meer technologie - met drones maar ook de bouw van de Duitse Taurus-raketten - om terug te slaan. Het zal vooral een kwestie van 'boots on the ground' zijn. En daar slepen de Russen werkelijk alles aan. 

De easy cash pakken en de risico's doorschuiven naar België heeft dus niet gepakt. Door ervaren ambtenaren die het spel kenden. Door een ogenschijnlijk onlogische alliantie met landen die een totaal andere visie hebben op de aanpak van het conflict. Dat klopt. 

En eigenlijk kom ik terug op mijn inleiding. De EU luistert niet. Niet naar de burgers. En als puntje bij paaltje komt niet naar de eigen lidstaten. Op dat punt wil de EU de VS overtreffen want daar bepalen de deelstaten veel meer het dagelijks beleid dan de federale overheid. 

Er zal nog veel water naar de zee stromen. En het is maar de vraag hoe vaak de christendemocraten in de EU beroep gaan moeten doen op de partijen op de rechterflank om te beletten dat de Europese administratie dingen probeert door te duwen waar steeds minder draagvlak voor is. 

Want 2026 kan wel een aanzet zijn voor wat in 2027 volgt: de Franse presidentsverkiezingen. Als Frankrijk valt voor - vermoedelijk - Bardella dan staan twee stichtende landen aan de kritische kant. En dan zou het voor Van Der Leyen wel eens kunnen zijn zoals in dat liedje van Rammstein: Buck dich! 

The Running Man

 Ik was de film uit 1987 eigenlijk al vergeten. Ook al omdat die eigenlijk in geen jaren nog op het kleine scherm is geweest. Met Schwarzenegger als Ben Richards. Kort: in 2017 is de VS door een crisis in een autoritaire samenleving terug gevallen. Ben Richards wordt als officier uit het veiligheidskorps gezet als hij een voedselopstand weigert neer te slaan en wordt in een afgesloten deel van Los Angeles samen met 2 anderen gezet waar jagers op hen mogen jagen. 

We zijn ondertussen al ruim voorbij 2017 maar het boek van Stephen King is dus opnieuw verfilmd. Geen spandex deze keer en geen afgesloten deel van Los Angeles. Maar een gelijkaardig verhaal: Ben Richards zit deze keer zonder werk nadat hij iets te veel vakbond is gaan spelen maar zit met een zieke dochter en een echtgenote die in een bar bijverdient. De VS is inderdaad in crisis en in handen van een staat die met geweld en TV-shows kan het kaliber zoals we er nu genoeg zien de bevolking in de hand houdt. 

 

Je zou toch gaan denken dat Stephen King het niet begrepen heeft op TV. 

Maar het verhaal is uiteraard hetzelfde: op zoek naar geld laat Richards zich lokken in 'The Running Man' waar hij 30 dagen uit de handen van 5 jagers en zowat het hele systeem moet zien de blijven voor een astronomisch bedrag. Er zijn wel wat grapjes gemaakt rond die eighties. Zo speelt Schwarzenegger een kleine, bedrukte rol. En de muziek maakt ook wel verwijzingen. En een typisch eighties-fenomeen: complotnieuwsbrieven. If you believe they put a man on the moon...

De remakes van de Schwarzeneggerfilms uit de '80 halen zelden het niveau - dat toen al niet bijster hoog was - van het origineel. Conan The Barbarian en Total Recall om er maar twee te noemen. De techniek is uiteraard een heel stuk verder geëvolueerd. Bijna 40 jaar later uiteraard. Stephen King lijkt alvast meer in zijn nopjes met deze verfilming. 

Het is de tweede verfilming van Stephen King op enkele maanden. 'The Long Walk' was de vorige en ademt eigenlijk net hetzelfde uit: een hoop op een vlucht of een kans om iets recht te zetten. En laat die film toch net interessanter zijn. Misschien ook omdat met 2u13 minuten het net wat aan te lange kant is voor een actiefilm. 

 

Het uur van de olifant

 

De laatste van 33 voorstellingen van deze theatershow van Bart De Pauw was in Capitole Gent. 

Een show waar De Pauw terugkijkt. Terugkijkt op zijn verleden als TV-maker maar ook het roemruchte/beruchte proces over zijn stalking van een trits vrouwen. 

We weten het allemaal wel: De Pauw stuurde constant berichten naar vrouwen op zoek naar seks. Soms met geluk, soms minder. 

Bart De Pauw op de planken is natuurlijk iets nieuws. Wat hij daar bracht was een vorm van revue zoals je die nog maar weinig ziet. Veel stand-up is schreeuwerig en vaak platvloers. Dat heb je hier niet. Veel kwinkslagen. De Pauw is zeker niet de beste zanger maar Miguel Wiels zorgt voor een ondersteuning die hem toelaat om  het toch te brengen. 

Maar het sterkste - en meest herkenbare - zijn de filmpjes. En daar zie je wat De Pauw vanaf de jaren '80 (Meester, hij begint weer - Buiten de Zone - Schalkse Ruiters - Willy's en Marietten ) op het scherm bracht. Memorabele TV. Waar de mensen voor thuisbleven. En wat we nu niet meer te zien krijgen. Zou het nog mogelijk zijn? Ik vrees er voor because de humorlozen van de macht (vrij naar Brel)....

Dus ja, is het nostalgie dat een vooral ouder publiek naar de Capitole bracht? Er zullen er ongetwijfeld zijn die hoopten op een afrekening. En die kregen ze uiteindelijk... van De Pauw zelf. 

Met de aankondiging van een nieuwe show - met een hilarische bijrol van Marc Coucke - begeeft hij zich op een nieuw pad. En meteen ook wel glad ijs. Slaagt hij er in om een extra publiek te lokken met dat verhaal? Een format dat de brug maakt met de stand-upaanhangers? Of blijft het een TV-maker met een groots verleden waar een zwarte rand is aan gehangen door eigen stommiteiten? 

Ik gun hem van harte van een nieuwe start. Iedereen verdient een nieuwe kans. Alleen is de cultuursector daar nogal selectief in. 22 shows met 33000 bezoekers geven toch aan dat er voor De Pauw zeker een publiek is. 

 

11 november (2): wapenstilstand

 

Abschied

(kurz vor der Abfahrt zum Kriegsschauplatz).

 

Vorm Sterben mache ich noch mein Gedicht.

Still Kameraden, stört mich nicht.

Wir ziehn zum Krieg. Der Tod ist unser Kitt.

Oh; heult mir doch die Geliebte nit.-

Was liegt an mir. Ich gehe gerne ein.

Die Mutter weint. Man musz aus Eisen sein.

Die Sonne fällt zum Horizont hinab.

Bald wirft man mich ins milde Massengrab.

Am Himmel brennt das brave Abendrot

Vielleicht bin ich in dreizehn Tagen tot.

 

Alfred Lichtenstein (23/8/1889 – Reims, 25/09/1914)

(foto: Duitse begraafplaats Roye - departement Somme)