Met het boek “Si tu te sens Le Pen” overloopt Marion
Maréchal (36 jaar) haar relatief prille politieke carrière van zo’n 15 jaar als een Le Pen en
brengt vooral een boodschap van samenwerking op rechts zoals Mitterand die
organiseerde in 1974 en het post-gaullistisch tijdperk afsloot. Het is ook geen
toeval dat er naast bloempjes voor Trump er vooral aandacht is voor Giorgia
Meloni, de huidige eerste minister van Italië, en waarvan de partij mee in de ECR-fractie
zit in het Europees Parlement. Trouwens, de N-VA maakt daar ook – zij het met
minder nadruk – deel van uit. Wie het interview van De Wever in de Tijd (14/02)
leest zal ook hier en daar wel gelijkenissen in vinden op economisch vlak.
Overlijden
2025 was een bewogen jaar: niet alleen overleefde ze een
zwaar ongeval met de wagen (samen met haar man Vincenzo Sofo – vroegere kopman
van de Lega en nu topman van Fratelli d’ Italia van Meloni – overleefden ze een
frontale aanrijding) maar in januari overleed haar grootvader, Jean-Marie Le
Pen.
De eerste stappen: Carpentras
Het was haar grootvader die haar in 2012 terug op de lijsten
van het FN zette. Meer bepaald in de beladen stad Carpentras. Ooit het
toonbeeld van de defamatie van een Joods kerkhof waar lang met de vinger naar
het FN werd verwezen en achteraf onterecht. Samen met Gilbert Collard (ooit de
advocaat van de gewezen vrouw van Jean-Marie Le Pen) zat ze 5 jaar in het
parlement. Waar ze trouwens meteen kennis maakte met de ‘republikeinse
gebruiken’ want bij de verkiezing van de voorzitter weigerde het overgrote deel
van de verkozenen ze een hand te geven.
Het boek kijkt terug op haar familie, haar geboorte en
opvoeding. Het geweld dat er in Frankrijk nog meer dan hier rond de politiek
hangt.
In grote blokken is er de eerste periode in het FN waar ze vooral
in conflict raak met de broertjes Philippot (ondertussen al een hele tijd weg)
die het programma laten leiden door enquêtes. Ondertussen liep het familiaal
mis toen haar eerste echtgenoot homoseksueel bleek en ze koos voor de familie.
Tot ergernis van haar grootvader die haar vaandelvlucht verweet.
Een volgend avontuur was de oprichting van een
onderwijsinstelling die niet de woke-lijn volgt. In Lyon dan nog. De stad kwam
deze week in het nieuws toen een nationalistische student een groep meisjes
begeleide en daarbij vermoord is door een groep antifascisten.
Nieuwe stap: Zémmour
Daarna volgt een minder gelukkige passage bij Zémmour en
Reconquête! Daar werd ze samen met 3 andere Europese parlementsleden en een
deel van het kader buitengezet omdat ze na de Europese verkiezingen weigerde
kandidaten in te dienen toen Macron vervroegde verkiezingen instelde. Het moest
Macron of de chaos worden, het werd Macron met de chaos. Ondertussen heeft ze
een eigen partij opgericht – die eerder nationaal-liberaal aanleunt – en werkt
ze samen met LR-dissident Ciotti samen in een alliantie met RN.
Het boek dan zelf. 300 bladzijden maar in een vlotte stijl
en een toegankelijk Frans geschreven. Al helpt het wel om wat van de Franse
politiek te weten uiteraard. Wie dat niet heeft zal het boek ook wel niet
kopen.
Opmerkelijke dingen?
In een korte passage noemt ze zich Bretoense en ziet ze geen
graten in het toekennen van rechten aan de oude minderheden in Frankrijk. Maar
zoals gezegd: het is maar kort. Echt concreet is het niet.
Veel van haar politieke analyses sluiten zeker aan bij wat
we in Vlaanderen zien. De dominantie van de grote steden die veel van de
middelen naar zich toetrekken, de vervreemding van de steden, een staat die
zeer veel middelen naar zich toetrekt zonder veel te presteren (zo is er de
opmerking dat het aantal ambtenaren op het departement in 15 jaar zijn
verdubbeld maar het aantal landbouwers gehalveerd. Voor wanneer een ambtenaar
per landbouwer?) en zelfs een uithaal naar AI die de bevolking dommer maakt.
Natuurlijk is het ook het wokisme die het vrije debat
onmogelijk maakt aan de universiteiten, de genderideologie en de deep ecology
die geen intellectuele weerstand toelaten. En dan in het bijzonder in de
media-kringen. Op dat punt is Frankrijk nog een stap verder. Ik herinner me het
nieuws tijdens eens van mijn reisjes dat een winkel volgeklad werd met ‘moordenaars’
en ander fraais. Een kaaswinkel. Dus u weet nu dat een sandwich met kaas een
moord is voor sommigen.
Opvallend is wel dat de verhouding tussen huidige
RN-voorzitter Bardella (die ook in het Europees Parlement zit) en Maréchal best
goed zit. In het EP slaagt die fractie – samen met Patriotten-en de
ESN-fracties – er in op de agenda te wegen. Volgens recente peilingen zouden
die fracties nog een stap kunnen zetten. En het doel is duidelijk: weg van het
Europa van Merkel en de bureaucratie. De tijd van Nexit, Frexit en Dexit lijkt
weer even weg. Geen onlogische beslissing gezien het ‘Hotel California’-verhaal
van Brexit.
2027
In een eerder artikel keek ik al kort vooruit naar de eerste
horde in het anderhalf jaar verkiezingen in Frankrijk: de
gemeenteraadsverkiezingen. Midden 2027 zullen we dan zien of de schoonheid van
de duivel (zo werd ze genoemd, kleindochter van Le Pen zijnde) een prominente
rol zal spelen in het Frankrijk dat de jaren ’30 van deze eeuw ingaat.
.png)
