Remigratie

 

Eerst links beginnen

‘Vergeet niet: eerst is er Frankrijk, vervolgens is er de staat , en voor zover de belangen van die twee worden veilig gesteld, is het recht’

Charles de Gaulle

Dit citaat is toegeschreven aan de toenmalige president van Frankrijk bij de benoeming van Jean Foyer als minister.

Die volgorde is volgens Le Gallou – en hij niet alleen, denken we maar aan een trits bewindsvoerders waaronder De Wever die de prioriteit van de politiek eisten boven de Europese rechters – niet meer zo. En dat is vooral het gevolg van de verglijding van het recht.

Le Gallou gaat terug in de tijd om te stellen dat Europa pas na WO II te maken heeft met grootschalige migratie. Doorheen de eeuwen zijn er migraties geweest maar dan vaak als gevolg van conflicten zoals religieconflicten.

Vandaag staat Europa voor een demografisch probleem: de bevolking loopt terug.

Le Gallou stelt dat de discussie rond remigratie al bezig is van in de jaren ’70 maar eerder als ‘inversion migratoire’. In Frankrijk duikt de term ‘remigratie’ op rond 2010 bij een degrowth ecologist. Die term kwam samen met een term die momenteel in Frankrijk tot felle discussies leidt: anti-blank racisme.

Le Gallou identificeert 5 groepen die in het remigratiemateriaal passen: stopzetting van immigratie, terugzending van illegalen en criminelen, intrekken van de verblijfsvergunning voor wie zich niet kan onderhouden zonder steun te vragen, intrekking van de nationaliteit voor personen met de dubbele nationaliteit die niet geassimileerd zijn of vijandig tegenover onze samenleving en stimuleren van wie zich niet wil assimeleren.

Met de ervaring die Le Gallou heeft is zijn boek eerder een historische onderbouw waarom remigratie kan, mag en moet. Dat is een fundamenteel verschil met Sellner maar daarover verder meer. Le Gallou wil het debat opstarten. En dat is al moeilijk genoeg.

Recent nog was er op organisatie van de Zwitserse Volkspartij een referendum om het bevolkingsaantal te limiteren en immigratie aan banden te leggen. Dat leidde meteen tot een campagne waar Trump en ICE bijgesleurd moesten worden om te beletten dat er een meerderheid ging komen. De goedkeuring zou trouwens tot een verslechtering van de verstandhouding met de EU hebben geleid.

Le Gallou verwerpt de gelijkenis met de natives in Amerika: anders dan de beperkte bevolking daar is Europa dicht bevolkt. Hij wijst wel op de conflicten rondom de islam waarmee hij de ‘Botsende beschavingen’ van Huntington volgt.

Remigratie is trouwens een politiek middel geweest: het maakte deel uit van vredesverdragen. De internationale conferenties tussen de Sovjet Unie, het VK en de VS leverde een ongeziene uitdrijving van Duitsers van allerlei origine, Polen en andere uit verschillende gebieden. En dat leidde na de val van de Sovjet Unie tot spanningen in onder meer de Baltische staten die tot op vandaag veder lopen.

In een andere context organiseerde de politiek af en toe beleid richting remigratie: Le Gallou vermeldt zo dat ten tijde van het presidentschap van Giscard d’Estaing er terugkeerondersteuning kwam met als bedoeling de Algerijnen terug te laten keren. Het bleken evenwel Spanjaarden en Portugezen te zijn die terugkeerden na val van respectievelijk Franco en Salazar. Een overwogen gedwongen terugkeer van de Algerijnen kwam er niet. Tussen 2006 en 2012 werd hetzelfde geprobeerd met de Roma’s al bleken die verschillende keren langs de kassa te passeren.

In het boek van Sellner wordt verwezen naar het beleid eind de jaren ’80 in Duitsland onder Helmut Kohl die met een beleid – toen de EU nog niet zo ver was en het Ijzeren Gordijn er nog stond – een negatieve migratie kon realiseren. Het bleek van korte duur en het was ook een tijd dat met de Republikaner een partij rechts van de christendemocraten succes boekte.

Maar voor Le Gallou is de huidige migratie een vorm van tegenkolonisatie waar geweld door de nieuwkomers niet wordt gemeden zoals tijdens oudejaarsavond 2015 in Keulen. Een gelijkaardig verhaal daar is in Zweden. Een land waar migratie lang bijna onbestaande was maar waar de koers bijna 180 graden is gekeerd na bendegeweld door vreemdelingen in enkele steden. Het laatste land waar de spanningen zich stellen is op het Ierse eiland, zowel in het noorden als in het zuiden.

Maar het beleid beloont illegaliteit volgens Le Gallou. Uit heel wat Afrikaanse landen komen gelukzoekers die na een jaartje beloond worden met medische zorg, sociale woningen,… zonder iets bij te dragen. Een land als Denemarken – die geen deel uitmaken van Schengen en opt-outs hebben op het Europese beleid – draaide al langer de kraan dicht met een sociaal-democratisch beleid.

Dus wat is het beleid dat hij voorstelt? Vooreerst moet de klok teruggedraaid worden: weg van het recht op immigratie dat sinds de jaren ’70 door de generatie van mei ’68 is doorgeduwd door een schuldcomplex op te hangen voor wat er allemaal mis is gegaan tot de Holocaust toe. Het vervolg van de gastarbeid was de gezinshereniging. Pogingen om dit te beperken botste al in de die jaren op voorzet bij rechtbanken. De EU heeft het beleid daar eigenlijk naar zich toegetrokken.

Vervolgens kwamen de ‘minderjarige’ asielzoekers. Tot slot zijn er steeds meer individuen die gebruik maken van een lidmaatschap van een bedreigde groep. Eigenlijk heeft dit allemaal niks meer te maken met de Conventie van Genève.

De kern van zijn boodschap is de Jugexit: de kern van het beleid moet terug bij de verkozenen en het volk komen en niet langer bij de rechtbanken. Rechtbanken die allerlei internationale verdragen interpreteren volgens hun – progressieve – logica. De laatste tekst in de trend is het ‘Marrakeshpact’. Le Gallou heeft nagekeken waar die rechters vaak uitkomen: NGO’s, progressieve partijen of uit de kringen van de vaak vernoemde joods-Hongaarse ‘filantroop’ Soros waar rechtstreekse lijnen te vinden zijn in het Europees en andere parlementen.

Want die rechtbanken doen meer dan beletten dat immigratie beperkt wordt. De vrijheid van meningsuiting wordt verder aan banden gelegd. Maar ook de regeringen doen er vaak toe. Meest flagrante voorbeeld waren recent Filip Dewinter en Dries Van Langenhove die de toegang tot het Verenigd Koninkrijk werden ontzegd. Je moet het niet eens zijn met een mening maar een zetelend parlementslid de toegang ontzeggen tot land? Soit, het verzet er tegen zal even betekenend zijn als het protest tegen de kwijtschelding van de schorsing van Balogun na het telefoontje van Trump aan nog zo’n overtuigde internationalist Infantino.

Daarnaast wil Le Gallou uit Schengen stappen. Dat moet het vrij verkeer aan banden leggen. Sommige landen houden al grenscontroles. Asiel moet ook streekgebonden blijven. Daarnaast moet gezinshereniging afgeschaft worden. Dat geldt vooral voor huwelijksmigratie in twee gevallen: huwelijk van twee niet-staatsburgers om zich te vestigen en dat van huwelijken van staatsburgers met niet-staatsburgers van buiten Europa.

Fundamenteel moet ook de mentaliteit veranderen die immigratie voorstelt alsof de immigranten ‘het werk zullen overnemen’. Dat is de ideologie van onder meer de EU.

In de praktijk blijkt dat niet te kloppen. In het boek van Sellner wordt verwezen naar de dalende kwaliteit van het Duitse onderwijs in de PISA-testen. Wij kennen het verhaal in Vlaanderen ook. Migratie legt een last op het bestaande systeem en levert geen werknemers op die de leegte kunnen opvullen.

Tot slot is er de ‘studentenmigratie’. Wie van mijn leeftijd is zal zich wel de Zaïrese (ja, toen…) studenten voor dokter herinneren die boekjes verkochten om hun verblijf mee te bekostigen. Of er veel terug zijn gekeerd? Twijfelachtig. Maar daar pleit Le Gallou voor strengere controles op economische draagkracht, intelligentie… kortom: ze moeten bewijzen het aan te kunnen en het waard te zijn.

Tot slot is er de remigratie zelf. Voorwaarde om daar aan te beginnen is de mentaliteit te veranderen door de migratie-industrie zelf aan te pakken. En dat gaat in eerste fase over allerlei groepen en NGO’s. Het subsidieverhaal. Waar kennen we dat nog van?

Het beleid moet vertrekken van de ‘préférence nationale’.  En de groepen waar het over gaat stonden al beschreven. Le Gallou verwijst ook naar het risico op geweld. Sellner wijst hier ook op en dat dit een kost betekent al is het ook nu al duidelijk dat de overheid het regelmatig moeilijk heeft om de orde te handhaven.