Remigratie - een voorstel

 

En nu het rechtergedeelte

Zijn boek ‘Remigratie een voorstel’ vertrekt van de stelling dat als Duitsland een democratie wil blijven de Duitsers terug de meerderheid moeten worden in het hele land en het Duits de Leitkultur moet zijn in plaats van het multiculturalisme. En daar is remigratie het middel toe.  Qua berekeningen is het voor hem moeilijk om gegevens te vinden. Een gebrek dat we in heel Europa kennen want naar aanleiding van de problemen tijdens de Gentse Feesten stelde Peter De Groote in ‘De Tijd’ in zijn inleiding dat dit net het debat verziekt en waar die er wel zijn het wel lijkt mee te vallen (25/07/2026).

Het bevolkingsbeleid in Duitsland bestaat vooral uit een vervangingsmigratie. Een beleid dat gesteund wordt door onder meer de VN maar ook de EU. Zonder die migratie zou de Duitse bevolking nu rond de 70 miljoen zitten in plaats van 80. In Oostenrijk nog 6 miljoen in plaats van 9. Alleen brengt die migratie een toenemende islamisering mee. Daarnaast blijken asielzoekers vooral jongere mannen te zijn. Kritiek daarop geven is moeilijk gezien het blijvend hameren op het beladen historisch verleden van Duitsland en eigenlijk ook Oostenrijk waardoor dit een deel van het DNA is geworden. Een vorm van geïnstitutionaliseerde zelfhaat die enkel in de oude Bondsrepubliek vorm is gegeven.

En daar zit bij Sellner de start van het verhaal: weg van de negatieve benadering van de Duitse identiteit en een evolutie naar een moderne, realistische benadering dat assimilatie mogelijk moet maken maar ook een gezonde gezinspolitiek bij de eigen bevolking.

Of die vreemdeling nu uit een islamitisch land komt of niet de kern is inderdaad assimilatie. Hij omschrijft het als een vorm van adoptie waarbij het burgerschap pas op het einde van het verhaal volgt. Maar de inspanning wordt wel van de individuele nieuwkomer verwacht. En dat kan enkele generaties duren zoals het verleden al bewees. Zo’n langlopend proces beperkt de toestroom wegens anders onwerkbaar. Het maakt dat over alles ‘onderhandeld’ moet worden en dat dit tot spanningen leidt. Het hoofddoekenverbod in openbare instellingen is daar zeker eentje van.

Maar het is voor hem wel duidelijk dat de huidige islam integratie/assimilatie belet en tot de privé-sfeer moet belet worden. Dat betekent dat er een Europese islam moet komen en dat bijvoorbeeld de bouw en de vorm van moskeeën aan strenge regels moet onderworpen worden.

Het staatsburgerschap is dan ook een contract waarbij de nieuwkomer zich expliciet verbindt met het nieuwe land. Een aantal landen hebben dergelijke bepalingen. Het moet ook beletten dat er naderhand discussies ontstaan over het intrekken van die nationaliteit omwille van bijvoorbeeld extremistisch islamitische gedragingen en uitspraken. Sellner wil dan ook een assimilatiemonitor waar via enquêtes het proces opgevolgd wordt.

Daarenboven moet die monitor de belasting van migratie bekijken waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen nationaliteiten. Zijn voorbeelden zijn Afghanen (zware belasting) en Litouwers (lage belasting). Het gevolg van die stelling is dan ook dat de Afghanen al oververtegenwoordigd zijn en er ofwel gerichte assimilatie moet komen van individuen of een gerichte remigratie. In Iran zijn ze toch minder voorzichtig geweest met dat laatste.

 Welke groepen bekijkt Sellner? Vooreerst de asielzoekers, vervolgens ‘andere vreemdelingen’ en vervolgens ‘niet-geassimileerde staatsburgers’. Quota volgen uit economische, criminologische en culturele belasting.

Bij asielzoekers is de vraag hoe lang de bescherming moet duren. De discussie over Syriërs is daar niet vreemd aan. Nu wordt het asielrecht gebruikt om een keuze te maken voor hervestiging en worden procedures in functie daarvan gerokken. Daarnaast moet het terug een individueel recht worden en geen groepsrecht. Iets waar Le Gallou het ook al over had.

Daarnaast pleit Sellner voor pushbacks op de Middellandse Zee.  Wie de recente beelden zag in de Spaanse exclave Cueta of vroeger aan de Pools-Wit-Russische grens vroeger weet wat dit niet uitvoeren inhoudt. Sellner pleit ook voor de oprichting van een stad/steden in het noorden van Afrika om dergelijke asielzoekers op te vangen waar de procedures afgewerkt worden. De Britten probeerden dit met Rwanda al liep het daar vast op rechtspraak.

Daarnaast wil hij de ‘asielindustrie’ van advocaten en ngo’s droogleggen.

Bij de ‘andere vreemdelingen’ had hij het al over de assimilatie met als einddoel de nationaliteit. Daar wil hij de verblijfsvergunning intrekken bij criminele feiten. Bij wie te lang werkloos is zou dat ook moeten. En wie een verlopen vergunning heeft moet desnoods op zijn kosten uitgezet worden. In Zweden werd het beleid in 2023 op dat punt drastisch omgegooid.

Daarnaast komt er een apart sociale zekerheidsstelsel waarbij uitkeringen in eerste fase in natura worden verstrekt. Wie illegale zwartwerkers in dienst neemt wordt zwaar gestraft. Daarnaast wil hij het tonen van buitenlandse vlaggen en symbolen verbieden.

Tot slot zijn er de genaturaliseerde maar niet-geassimileerde vreemdelingen. Daar is de realiteit van het beleid van het verleden waar laks is omgesprongen met testen. Maar dat betekent niet dat willekeurig rechten kunnen ontnomen worden. Daar is de druk om te assimileren van belang. Maar kan bij misstappen de nationaliteit ingetrokken worden. De kern is wel dat de parallelle samenlevingen verdwijnen en dat wie zich niet wil assimileren het pad van remigratie als alternatief krijgt.

Over welke aantallen gaat het? Hier wordt begonnen met te stellen dat er geen betrouwbaar cijfermateriaal is. En dat is een bewuste beleidskeuze samen met ‘anti-discriminatiemaatregelen’. Sellner schat toch dat het over een kleine 10 miljoen – verdeeld over de categorieën – in Duitsland zou gaan.

Juridisch is het met de huidige wetgeving moeilijk om met remigratie te werken. Alleen is het de vraag wie de wetgeving bepaalt. Daar komt de assimilatiemonitor terug van achter de hoek alsook immigratiequota, grensbescherming en een aanpassing van de verdragen voor asielzoekers. De kern van het probleem ligt daar volgens Sellner niet zozeer bij het VN handvest en het EHRM maar bij de bepalingen van de EU. Al zijn de uitspraken van gerechtshoven vaak aanleiding voor een aanzuigingseffect zoals in Italië en recent in Spanje. Maar de EU zelf slaagt er niet in om zelf de grenzen te beschermen zodat landen als Hongarije en Polen zelf initiatief namen in het verleden.

En dan is er uiteraard de nationale wetgeving. Al staat die onder sterke druk van de EU. Sellner sluit geen Dexit uit. Maar dieper ingaan op de Duitse nationale wetgeving zou het te technisch maken.

Vervolgens bekijkt Sellner de economische aspecten van remigratie. Vooreerst is er de kostprijs van het huidige model waarbij de illegale immigratie nog steeds beloond wordt door toegang tot sociale voorzieningen. Het maakt dat de kostprijs voor grensbewaking eigenlijk een cynisch gevolg geeft: zolang er de beloning is bij binnenkomst zal de bescherming altijd onder druk blijven van mensensmokkelaars die er hun verdienmodel van maken. Maar fundamenteel moet de beloning weg zoals in de Arabische landen: daar krijg je geen verblijfsvergunning na een illegale binnenkomst.

Het principe van een stad te bouwen in Noord-Afrika was er al. De financiering komt uit ontwikkelingshulp. Wie illegaal probeert Europa binnen te komen wordt naar die stad gebracht. Op die manier zou die stad een ontwikkelingsmodel kunnen zijn voor de regio.  

Het argument tegen een ‘grootschalige ‘uitzetting verwerpt hij dan weer. Bij binnenkomst kan het bijvoorbeeld wel. Daarnaast is het probleem vaak dat er bij uitzettingen geweld wordt gebruikt om dit te beletten. De vrees voor grootschalig geweld bij uitzettingen keert hij om: momenteel zijn in delen van steden het recht vervangen door etnische bendes. Daar is ook een kostprijs aan verbonden die niet in rekening wordt gebracht. Daarenboven zijn de bendes ook geen homogene groep. Een breed front zal er volgens hem niet komen.

In globo verwerpt hij de stelling dat de remigratie de economie zal schaden. Momenteel is er een prijs die betaald wordt door de immigratie die steeds verder oploopt. Die groeiende onveiligheid gaat ten koste van de modale burger die een steeds hogere prijs moet betalen om groepen in bedwang te houden die geen meerwaarde betekenen op economisch vlak. De immigratie uit bijvoorbeeld Afrika levert vooral ongekwalificeerde jonge mannen op. Door die immigratie ‘heft’ Duitsland zichzelf op zoals Thilo Sarrazin al stelde.

En tot slot het morele: waarschijnlijk het belangrijkste om tot een remigratiebeleid te gaan. Want krijgen we niet telkens dezelfde verhalen te horen en te zien als het om een (gedwongen) terugkeer gaat? De vraag is dan ook fundamenteel: zijn het de individuele rechten die primeren (in de zoektocht naar een ‘beter’ bestaan) of de collectieve van de samenleving die de kansen moet voorzien? Want voor de autochtone inwoners van de landen van ontvangst is er geen alternatief meer.

Met de recente voorvallen in de Spaanse exclaves in Afrika is het ook maar de vraag wie we juist toegang geven tot onze landen. En daarnaast is dit geen oplossing voor de landen van herkomst. Het zijn immers hun jongeren die vertrekken. Het lost de armoede in die landen niet op.

Hij beëindigt zijn boek met een reeks gevalstudies van remigraties. Die zijn niet allemaal even geweldloos verlopen.