Remigratie, een optie?

De referentie als het om 
gevolgen van grootschalige migratie 
gaat

Het zijn 2 boeken over een thema dat hier nog niet aan de politieke agenda staat. Dat is anders in andere landen: in Frankrijk is het debat – waar ook het anti-blankracisme met een recente uitspraak als verzwarende factor voor de rechtbank nu ook centraal komt – al een tijdje aan de gang.

Discussie over remigratie is een discussie in golven: waar het begin de jaren ’90 nog deel uitmaakte van de visie op de positie van vreemdelingen bij heel wat partijen verdween dat bij de millenniumwisseling naar de achtergrond (‘Het zijn onze kutmarokkanen’ stelde Fortuyn) maar dan zijn er recente beleidskeuzes en vooral non-beleid die dit weer actueel maakt.

Het is ook wel duidelijk dat landen waar immigratie vrij recent is (Zweden en recent Ierland) het beleid snel strakker is geworden onder druk van opkomende partijen op de rechtervleugel. Andere landen houden de deur gewoon dicht zoals Polen en Hongarije. En andere landen zijn niet interessant voor de inwijkelingen.

Le Gallou vertrekt van uit het verleden. Dat is een mooie historische benadering en interessant voor de anecdotiek. Zoals het politieke debat in Frankrijk in de jaren ‘70. Sellner spant mijns inziens het paard voor de kar: voor een metapolitiek debat is dit boek te veel gericht op concrete maatregelen. En dat is de val waar de verschillende versies van het ’70-puntenplan’ indertijd zijn ingelopen waarbij dan concrete punten buiten context werden gehaald. De reden ook waarom het eind de jaren ’90 naar de archieven is verwezen.

Metapolitiek is een proces voor langere termijn. We komen uit een tijd waar de progressieve krachten zich ingegraven hebben in de loopgraven van de instituties, media, onderwijs en recht. De spanning tussen de instituties en een groot deel van de bevolking loopt bij momenten op maar is niet van dien aard om een grondig ander beleid te gaan voeren. Dat het kan blijkt ook wel uit het verleden.

Globaal gezien blijkt migratie ook een politiek wapen te zijn tegen de Westerse landen. Wit-Rusland vloog vreemdelingen in om die dan af te zetten aan de grens met Polen en Servië stuurde wat graag de vluchtelingen uit Griekenland naar de Kroatische grens. En wat Marokko met momenten doet is niet even duidelijk. Het Westen probeert dan wel akkoorden af te sluiten – om te beginnen met Khadaffi in Libië indertijd – maar daar spelen de lokale regimes ook hun rol. Dat die ook niet vreemd zijn van een afkeer tegen immigratie uit andere landen bleek al in Tunesië en helemaal aan de andere kant van het continent in Zuid-Afrika.  En het feit blijft dat de rijke Golfstaten niet zitten te wachten op hun geloofsbroeders.

Strijd tegen illegale migratie zal ook een aantal rechten in twijfel trekken zijn. Zoals in sommige landen identificatie verplicht zal moeten worden. Bij ons is dat al lang zo maar dat is in het VK bijvoorbeeld niet.

Ook zal de appetijt om naar hier komen moeten beperkt worden. Zoals het recht op uitkeringen en gezondheidszorgen. En zwartwerk moet inderdaad van beide kanten aangepakt worden in de fillières.

In welke mate dit afbraak doet aan internationale verdragen? Dat is af te wachten maar het kan ook niet de bedoeling zijn dat rechten maar in één richting werken. Dat gevoel is er steeds meer.

Nee, kiezen voor remigratie voor een aantal groepen lijkt logisch (illegalen, criminelen) maar net door de complexiteit van de internationale wetgeving veel moeilijker. Het individuele recht geldt zeer sterk tegenover de kostprijs voor de opvangende samenleving.

En fundamenteel is het begin van remigratie het beloningsmodel voor illegaliteit aan banden leggen. En laat daar in Europa vaak maar een begin mee gemaakt worden en even snel verlaten wordt voor kortetermijnverhalen.

Het concept van remigratie wordt op een karikaturale manier voorgesteld. In de media, door de Europese commissie en noem maar op. 500.000 handtekeningen werden aan de kant gezet als ‘ongewenst’ om een debat er over te voeren. ‘Ongewenste debatten’ kennen we. Dat eindigt meestal in het resultaat dat men niet wil.

En tsja, laten we eindigen met een citaat van Jordan Bardella in ‘De Tijd’ van 13 maart jongstleden: “Omvolking is geen theorie, het is gewoon het gevolg van jarenlang ongecontroleerde migratie. Het uitzicht, de cultuur en de identiteit van heel wat Europese buurten is daardoor totaal veranderd. Iedereen heeft de beelden uit Parijs gezien, toen jonge relschoppers na de finale van de Champions League vernielingen aanrichtten, handelszaken plunderden en de politie aanvielen. Vaak liepen ze rond met buitenlandse of Palestijnse vlaggen. In Frankrijk worden we geconfronteerd met een generatie die misschien wel in ons land leeft, maar van wie het hart zich in ander land bevindt. Dat is de grote mislukking na 40 jaar non-beleid.” Is het dat wat we verder willen?