Oktober op de planken

 

Eens een maand waar de planken eerder centraal stonden.

Op 3 oktober was het Bart De Pauw met zijn ‘stoute’ show. De Pauw had toch zijn conclusies getrokken uit zijn eerste show en was minder prominent op de planken en meer filmpjes. De klassieker van ‘De Man van Melle’ kwam uiteraard en een geactualiseerde versie van ‘Willy’s en Marietten’ ook. En de Woke-politie breide verder op het ‘Man van Melle’-filmpje van zijn vorige show.

Maar de show haalde meer actualiteit door de rivaliteit met Xander De Rycke en een beetje Goedele Liekens. De eerste vond de ludieke camera-interviews maar niks. Nu, De Rycke zijn laatste nieuwjaarsshow – of wat ik er van zag op Canvas – was nu ook geen hoogvlieger. Het probleem is dat veel standup-comedians een recept uitmelken tot het irrelevant wordt. Het betekende het einde van Geert Hoste.

Maar ik heb het over Bart De Pauw. Stout? Niet echt. Vernieuwend? Ook niet. Leuk? Voor mensen die groot werden met De Pauw? Zeker. Of de jeugd van tegenwoordig het nog lust? Zeker met de weinig subtiele comedians van tegenwoordig waarschijnlijk niet. Maar geef De Pauw terug een show in de reguliere media. Hij kan het nog steeds. Een volgende keer in theater? Misschien want de show overtuigde me niet helemaal.

Dit jaar overleed Tim Curry. Wie? De man speelde jarenlang theater met ‘Spamelot’, de theaterversie van Monthy Python’s Search for the Holy Grail. Ik zag de Nederlandstalige versie ook ooit in de Capitole en ik heb nog twee halve kokosnoten liggen als herinnering. Maar Tim Curry zal een lichting jongeren de stuipen op het lijf gejaagd hebben als Pennywise in ‘It’. Hij speelde ook mee in de verfilming van het bordspel Cluedo, ‘Clue’. Een vervolg op de film wordt al decennia aan- en afgekondigd. En nu is er een toneelvoorstelling, ‘Cluedo in het Theater’. Als butler zien we Danny Timmermans – ooit een copain van De Pauw in ‘Meester, hij begint weer’ en ‘Buiten de Zone’ – die het stuk aan mekaar praat. Anders dan de film speelt het stuk zich af in Brussel ten tijde van de Koningskwestie. Gezien het aantal zalen is het een deurencomedie met veel wisselingen van het decor. Ik zag het in het NTG -lang geleden dat ik er ooit was – en ik vond het best amusant al mist het stuk wel wat van het absurde en scherpe van de film. Maar helaas is dat eigen aan Vlaamse overzettingen van Angelsaksische stukken en films. Dus ja, ik heb me geamuseerd en het was leuk maar zoek ook eens naar de film na het stuk.