Het Ceuta-effect

 Deze week waren er enkele verkiezingen. 

 Neem de Zweedse waar er terug een omslag is naar links. Niet veel maar voldoende. Verliezer daar is de Zweden-democraten, een partij die bij de N-VA in het Europees Parlement zit. Die wilden in 2014 niet bij de fractie van het Vlaams Belang gaan omwille van het toenmalige Front National. Ja, de linkerzijde wint vooral door de steden en de vreemdelingen. Op zich is dat niks nieuws. Dat fenomeen kennen wij hier al enkele tientallen jaren. Maar zoals aangegeven bij de bespreking van de boeken over remigratie is de toestroom naar Zweden nog vrij beperkt. Het effect van een lakse nationaliteitswetgeving laat zich ook hier voelen. Twee opvallende cijfers ook: de partij verloor procentueel aanhang bij de jongeren en de werklozen. Is er een verband? Het zou wel eens kunnen bekeken worden. 

 En de verkiezingen in Duitsland zitten er op. Grote winnaar? De AFD. Het ziet er naar uit dat de partij toch een meerderheid zal vormen in Saksen-Anhalt. Er was sprake van dissidente CDU-verkozenen maar het zou de BSW zijn. De anti-systeempartij op links. Ondertussen overtrof de AFD de gepeilde voorspellingen in Mecklenburg-Vorpommeren maar niet in die aard om een meerderheid te kunnen vormen. En ja, het feit dat het CDU onder de kiesdrempel is gezakt is ongezien. Dat Die Linke in Berlijn wint met als thema de kostprijs van wonen hoeft ook niet te verbazen. 

Maar wie de peilingen in Europa volgt - en dat is tegenwoordig gemakkelijk - merkt toch op dat de partijen ter rechtervleugel op winst staan. Noorwegen, Denemarken, Nederland, Vlaanderen, Frankrijk, Italië,... Goed de slagorde is vaak verdeeld. Neem nu Nederland waar de partijen op rechts - PVV, FVD, Ja21 en BBB - samen goed zijn voor 50 zetels. De partijen zijn verdeeld maar de kiezers inwisselbaar. In Frankrijk is de discussie nu volop op wie de rechtse kiezer moet stemmen als de presidentsverkiezingen uitdraaien op een strijd tussen Le Pen en Mélenchon. Maar wat die peilingen gemeen hebben is dat de beelden van Ceuta overal in Europa zijn gepasseerd op de beeldschermen. Het heeft duidelijk gemaakt dat de EU voor zo een voorval machteloos is. Het maakt dat de discussie over remigratie - wat men er ook tegen doet - zal gevoerd worden. En hier en daar duiken debatten op die netjes binnen de grenzen van het huidige internationale recht worden gehouden. Maar voor hoelang? 

In november kan een volgende stap volgen. Het ziet er naar uit dat de Trump-administratie de rekening zal krijgen voor het onoordeelkundig conflict met Iran. Goed, Venezuela is in handen van de VS. Zonder grondige regimewissel. Maar Iran is schaakmat. Integendeel, Trump krijgt steeds meer de rekening en de oude bondgenoten kunnen en willen niet tussenbeide komen. Europa mag zich  opmaken voor jarenlange investeringen in defensie. Als Trump de tussentijdse verkiezingen verliest zou het ook wel eens op schaakmat thuis kunnen uitdraaien. En dan, tsja, wordt het pas echt een boeltje met een president die onvoorspelbaar is en met alle middelen de controle op zijn beleid probeert af te houden.