Woeste Hoogten

 Voor mij was 'Wuthering Heights' bovenal de mysterieuze song van Kate Bush. Het boek heb ik nooit gelezen. 

De film is een vrije interpretatie van het boek van Emily Brontë. Maar het verhaal blijft hetzelfde: Vader Earnshaw, een gokkende dronkaard, brengt op een dag een kind mee naar huis dat hij van de straat heeft gehaald. Zijn dochter Catherine noemt hem Heathcliff. Onder het toeziend oog van Nelly Dean - gouvernante en een onwettig kind van een lord - groeien de twee op. Tot de ambities van Catherine de twee - gestuurd door Nelly - uit elkaar haalt. 

Catherine huwt met de goedbedoelende Edgar Linton maar 5 jaar later keert Heathcliff terug en in zijn zoektocht naar de liefde van Catherine breekt hij de hele wereld rond Wuthering Heights  - het oude en vervallen slot van de Earnshaws - af. Tot de dood van Cathy. 

Tot zover het verhaal. Nu de film. 

De film werd vertoond in Laser Ultra met extra geluid in de zaal. Dat zorgt al meteen voor enige hilariteit. 

Qua beelden is er uiteraard de natuur die prachtig in beeld komt. En er is het enorme contrast tussen Wuthering Heights als het steeds verder vervallende kasteel van de Earnshaws en het chique Thrushcross Grange. De rijkdom qua kleren, kleuren en voeding staat in enorm contrast met het naturalistische Wuthering Heights. 

Maar soms is het ook wel sensatiezucht. De hilariteit in het begin is ook al meteen een teken wat volgt en wat in de tijd van Brontë zeker niet zou gebeurd zijn. Er zitten aardig wat sexscènes in, zonder bloot evenwel.

En waar de film de periode in de kindertijd leuk weergeeft - met de kindervriendschap en waar de afstand tussen beide minder groot is - verandert dat als Catherine volwassen wordt. Wat er met Heathcliff juist is gebeurd in zijn 5 jaar afwezigheid is volstrekt onduidelijk en waarom hij dan plots - net op het moment dat Catherine eindelijk zwanger is - terug verschijnt al evenmin.

Maar dat belet niet dat het een aangename film is om in de bioscoop te gaan bekijken.